Fundacja "Dzieci Dzieciom"
E-mail: dziecidzieciom@gmail.com
Nadliwie 1 Strachów
05-287 Urle

KOMU SŁUŻYMY

 Historia

    
Polska należy do krajów o wysokim odsetku dzieci niepełnosprawnych z uwagi na wieloletnie zaniedbania w zakresie opieki medycznej nad noworodkami i rehabilitacji w pierwszych miesiącach po urodzeniu dziecka zagrożonego rozwojem mózgowego porażenia dziecięcego, czyli należącego do grupy „dzieci ryzyka”.

Do wzrostu liczby dzieci skazanych na wózek inwalidzki przyczynia się również zaniedbanie rehabilitacji dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym w pierwszych trzech latach życia. Szczególnie trudny jest los dzieci niepełnosprawnych mieszkających na wsi.

Wiele rodziców czyniło i nadal czyni starania o wysłanie swoich niepełnosprawnych dzieci na leczenie i rehabilitację do krajów Europy Zachodniej i do Stanów Zjednoczonych. Są to niezmiernie trudne i wysoce kosztowne przedsięwzięcia. Znacznie tańszą i prostszą drogą jest organizowanie lepszej opieki medyczno – rehabilitacyjnej i pracy dydaktycznej w Polsce.

W kontekście przedstawionej wyżej sytuacji w Polsce, jako odpowiedź na apel rodziców dzieci niepełnosprawnych proszących o pomoc zagraniczną, powstała Fundacja dla Dzieci Niepełnosprawnych „Dzieci – Dzieciom”, zarejestrowana sądownie i zatwierdzona  w październiku 1989 roku przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

Potrzeba i powołanie Fundacji były konsultowane z profesorem Zbigniewem Tothem, ówczesnym Kierownikiem Wydziału Naukowego w Centrum Zdrowia Dziecka  w Międzylesiu.


Określenie problemu

Zrozumienie problemu ułatwi następująca definicja podana w literaturze fachowej: „dzieci z porażeniem mózgowym są to dzieci, które przeżyły traumatyczne wydarzenia w okresie swojego życia płodowego lub (i) porodu: doznały urazu, niedotlenienia, zatrucia, niektóre urodziły się przedwcześnie – i ich mózg został uszkodzony. Uszkodzenie objęło część komórek nerwowych, zawiadujących ruchem i postawą ciała, wskutek czego doszło do ruchowej niesprawności o różnym stopniu nasilenia. Dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym są to więc dzieci nie w pełni sprawne ruchowo, które w innych dziedzinach aktywności mogą mieć zróżnicowane osiągnięcia”. (Jadwiga Bogucka, Małgorzata Kościelska, Dariusz Radomski, Dzieci z Porażeniem Mózgowym, Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno – Pedagogicznej, MEN, Warszawa 1997).

Sytuacja dzieci niepełnosprawnych, szczególnie z mózgowym porażeniem dziecięcym to najczęściej sytuacja mieszkańców samotnej wyspy na oceanie, do której od czasu do czasu przypłynie okręt pasażerski z turystami, którzy dla uspokojenia swojego sumienia pozostawią na wyspie trochę pieniędzy lub produktów żywnościowych. Wyspa ma więcej szczęścia, gdy przybije do jej brzegu frachtowiec (towarowy statek handlowy) kierowany przez ludzi praktycznych, którzy nie mają do życia podejścia turystyczno – filantropijnego, ale potrafią ocenić każdą sytuację realnie według faktycznych potrzeb sięgając do przyczyny, a nie tylko do objawów.

Kapitan takiego statku wraca częściej na wyspę i pomaga w organizowaniu tego, co rodzinom dzieci niepełnosprawnych jest najbardziej potrzebne: tworzy dla nich miejsca pracy i daje im możliwość godziwego i wystarczającego zarobku do utrzymania rodziny oraz pokrycia kosztów leczenia i rehabilitacji dzieci.

Mieszkańcy wyspy mają naprawdę dużo szczęścia, gdy do brzegu przypłynie okręt – szpital, na którym są specjaliści lekarze
i rehabilitanci oraz sale rehabilitacyjne. Jeśli na tym okręcie znajdą się również osoby, które umieją leczyć rany duchowe, znają się na rehabilitacji społecznej i formacji duchowej, a w podejściu do problemów dzieci niepełnosprawnych kierują się sercem, a nie paragrafami skostniałej biurokracji, to wtedy mieszkańcy samotnej wyspy zaczynają wychodzić z „izolacji odrzucenia” i wchodzą w krąg akceptacji społecznej.

Dlaczego to jest takie ważne?

Dlatego, że pojawienie się dziecka niepełnosprawnego w rodzinie, powoduje szok psychiczny u rodziców. Ciężar zupełnie nowej sytuacji rzutuje na sprawność materialną rodziny.

 Co o tym piszą specjaliści?

„W pogarszających się warunkach ekonomicznych, szczególnie w niewielkich społecznościach, sytuacja bytowa osób niepełnosprawnych ulega pogorszeniu. Człowiek niepełnosprawny z racji ograniczeń spowodowanych chorobą zmuszony jest do korzystania z usług różnych instytucji specjalistycznych. Zdany jest na ich pomoc albo raczej na łaskę lub niełaskę. Otrzymuje z reguły rentę, która ma rekompensować różnicę spowodowaną deficytem nabytym bądź takim, z jakim się urodził. Niestety, przyznanie renty, czy zasiłku to na ogół jedyna forma pomocy udzielana osobom niepełnosprawnym.

Urzędy zobligowane ustawowo do pomocy zajęte są reformowaniem swoich struktur. Zamiast niepełnosprawnymi zajęte są poprawianiem statutów, zmianami zakresów kompetencji, zamianami kierownictwa itp. Instytucje pomocy społecznej w istniejącym systemie pomocy nie mogą istnieć bez urzędu. Urząd udziela dotacji, która stanowi podstawę istnienia placówki pomocy”. (Jacek Figarski, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie Lublin, „System wsparcia osób niepełnosprawnych z upośledzeniem umysłowym: aktywizacja zawodowa i mieszkania chronione”  str. 60 –61,  Niepełnosprawność i Rehabilitacja – kwartalnik Instytutu Rozwoju Służb Społecznych, Nr 4, październik – grudzień 2002).

Tak wygląda sytuacja materialna dorosłych osób niepełnosprawnych niezdolnych do podjęcia pracy: renta. Jaka jest sytuacja materialna dzieci i ich rodzin? Dlaczego te rodziny walczą beznadziejnie o swoją egzystencję, żyjąc często w nędzy? W wielu wypadkach jedynym ratunkiem dla tych rodzin jest pomoc otrzymana od „ludzi dobrej woli”.

Oto sytuacja materialna jednej z rodzin, w której chłopiec niepełnosprawny ma obecnie (27 IV 2003) 17 lat. Opis podany na podstawie wywiadu z matką panią Barbarą Błaszak zamieszkałą z rodziną w Legionowie k/Warszawy (pani Błaszak wyraziła zgodę na ujawnienie nazwiska). Syn p. Barbary, Irek ma porażenie czterokończynowe (quadriplegia) oraz zaburzenie mowy, jest inteligentnym i wesołym młodym człowiekiem. Irek ma nauczanie indywidualne, ale p. Barbara dopiero w czasie tego wywiadu (w dniu 27 IV 2003) dowiedziała się, że istnieje „subwencja oświatowa”. (Czy szkoły nie powinny informować o tym rodziców?)

Irek otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 130.00 zł. (stu trzydziestu złotych) miesięcznie. Orzeczenie o niepełnosprawności: stała niepełnosprawność od urodzenia, I grupa inwalidzka. Mimo tego orzeczenia po wejściu nowej ustawy, został zatrzymany zasiłek pielęgnacyjny, Irek musiał na nowo przejść badania, tym razem zgodnie z ustawą przez komisję lekarską. Pani Barbara w maju 2002 złożyła wniosek do komisji lekarskiej o ustalenie niepełnosprawności (?) dziecka. Wniosek przeleżał w odpowiednim urzędzie w Legionowie do września. Dopiero w piątym miesiącu od złożenia wniosku Irek dostał orzeczenie komisji lekarskiej o swojej niepełnosprawności od urodzenia. Przez trzy miesiące nie dostawał zasiłku pielęgnacyjnego. Suma ta została wyrównana później. Urzędników przyjmujących wniosek do komisji lekarskiej nic nie obchodziło, że p. Barbara tylko na pampersy musi wydać 50. 00 zł. miesięcznie. Ojciec Irka przez wiele miesięcy nie miał pracy. Obecnie czeka na obiecane zatrudnienie.

Jak przedstawia się sprawa bezpłatnej rehabilitacji? Lekarz wystawia Irkowi skierowanie na pewną ograniczoną ilość zabiegów mimo jego stałej od urodzenia niepełnosprawności. Po wyczerpaniu określonej przez lekarza ilości zabiegów, p. Barbara musi starać się dla Irka o nowe skierowanie na zabiegi rehabilitacyjne.

Pani Barbara zapytana o pomoc z Opieki społecznej, odpowiedziała: „raz starałam się o pieniądze na węgiel, ale tyle zaświadczeń i różnego sprawdzania, że biedny tam nic nie dostanie”.

Wywiad podający fakty nie wymaga komentarza, pobudza jednak do pytań. Co dzieje się z systemem informacji o różnych świadczeniach dla rodzin dzieci niepełnosprawnych?  Przypadek p. Barbary, że nie wiedziała o subwencji oświatowej nie jest odosobniony.
W rozmowach pracowników Fundacji z rodzicami spotykamy sporą ilość braku informacji lub dezinformacji o różnych sprawach, o których rodzice powinni wiedzieć. Otrzymujemy pytania, najczęściej telefonicznie, lub przy załatwianiu formalności związanych z dofinansowaniem pobytu dzieci na turnusach rehabilitacyjnych, musimy udzielać rodzicom porad w procedurze załatwiania wielu spraw w odpowiednich urzędach.

Czy dzieci niepełnosprawne nie powinny być wpisane do „Krajowego Rejestru Dzieci Niepełnosprawnych”  w celu wysyłania tym rodzinom potrzebnych im informacji o ustawach, świadczeniach, ośrodkach rehabilitacyjnych itd.? Informatory te muszą być adresowane bezpośrednio do rodzin dzieci niepełnosprawnych, a nie tylko do organizacji charytatywnych czy instytucji opiekuńczych.

Kilka lat temu staraliśmy się otrzymać informację o liczbie dzieci niepełnosprawnych, szczególnie z mózgowym porażeniem dziecięcym w Polsce. Nic z tego. Pytania kierowane do GUSu, Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej  oraz do TPD, nie przyniosły żadnej odpowiedzi – nikt nic nie wiedział. Czy dalej trwa taki stan totalnego braku informacji w sprawie tak ważnej? Jak można planować wydatki w budżecie państwowym na pomoc dla rodzin dzieci niepełnosprawnych, jeśli nie ma podstawowej informacji ile jest tych dzieci w Polsce w każdym roku budżetowym? Chyba, że władze państwowe ignorują istnienie dzieci niepełnosprawnych w Polsce i nie chcą nic na ten temat wiedzieć? Życie w nędzy wielu tych rodzin, potwierdza tego rodzaju przypuszczenie. W jakiej rodzinie dziecka niepełnosprawnego 130. 00 zł. miesięcznego zasiłku może zaspokoić najbardziej podstawowe wydatki związane z utrzymaniem i rehabilitacją tego dziecka? Proszę pytać panią Barbarę i innych rodziców, na pewno dadzą uczciwą odpowiedź.

Następne pytanie na podstawie wywiadu z p. Barbarą Błaszak i na podstawie informacji otrzymywanych od wielu rodzin: skoro istnieją możliwości otrzymania bezpłatnej rehabilitacji, to dlaczego setki, na pewno więcej – tysiące, dzieci niepełnosprawnych w Polsce korzysta z rehabilitacji w ośrodkach gdzie za godzinę rehabilitacyjną płacą 30, 50 lub 70 złotych i więcej, a za turnus rehabilitacyjny około 10 000. zł. (dziesięciu tysięcy złotych).

Na te turnusy, tak bardzo kosztowne nawet rodziny otrzymujące środki na życie z Pomocy Społecznej, zbierają pieniądze z różnych źródeł. Na pewno każdy ma prawo leczyć swoje dziecko tam, gdzie chce. Określając ten problem, stawiamy jednak pytanie: Czy żyjąc w świecie wolnego rynku jesteśmy już tak zniewoleni sukcesem zysku, że nie stać nas na inne rozwiązania sytuacji dzieci niepełnosprawnych i ich rodziców rozpaczliwie szukających możliwości rehabilitacji tam, gdzie przekracza to wielokrotnie ich dochody? (Społeczeństwa bogate mogą sobie pozwolić na takie eksperymenty. Społeczeństwa te są jednak lepiej zorganizowane i mają dobrze wypracowany system ubezpieczeń.)

Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w kilkunastoletnim doświadczeniu pracy naszej Fundacji: zapewniamy dzieciom niepełnosprawnym bezpłatne usługi medyczno – rehabilitacyjne. Sponsorujemy wielu dzieciom bezpłatne pobyty na turnusach integracyjno – rehabilitacyjnych. Chociaż nasz Dom w Nadliwiu nie ma jeszcze wysokiego standardu, ale stopniowo w miarę zbieranych środków dążymy do ciągłych ulepszeń i sprawniejszego funkcjonowania naszych programów służby dzieciom. Jesteśmy przekonani, że wiele instytucji publicznych może iść tą samą drogą. To można wykonać. Potrzebni są jednak ludzie „dobrej woli”.

Kończąc pytania związane z powyższym wywiadem, uczciwość intelektualna wymaga, aby powiedzieć, że niedoinformowanie wielu rodziców dzieci niepełnosprawnych w podstawowych sprawach ich funkcjonowania jako rodziców takich właśnie dzieci, wynika z ich wielkiego przemęczenia ciągłą walką o egzystencję, bezsilnym zmaganiem się z biurokracją, męczącą bardzo a ustawiczną pielęgnacją dziecka specjalnej troski, zniszczonym systemem nerwowym, często załamaniem psychicznym, brakiem sił duchowych do akceptacji takiego stanu zdrowia swojego dziecka. Trzeba zrozumieć, że tym ludziom brak czasu i sił do poszukiwania różnych informacji, które na pewno mogłyby ułatwić im życie. Najlepszą pomocą jest być obecnym w ich cierpieniu.

Zupełnie osobnym zagadnieniem jest rozbicie jedności rodziny, gdy młodzi ojcowie opuszczają swoje żony i niepełnosprawne dzieci. Dużo dzieci specjalnej troski jest wychowywane przez samotne matki. Problemy wyżej opisane potęgują się w sposób trudny do opisania, a wymagający specjalnego opracowania. Naturalnie, jeśli tylko takie opracowanie oparte na wywiadach mogłoby być pomocne dla tych matek i ich dzieci.

Jak dzieci niepełnosprawne przyjmują swój los? U dzieci, które zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji, ból cierpienia w samotności jest pogłębiony faktem izolacji od środowiska rówieśników o pełnej sprawności fizycznej. W wielu wypadkach bólem samotności i izolacji jest dotknięta cała rodzina dziecka niepełnosprawnego. (Porównaj powyższy opis samotnej wyspy).

Rehabilitacja medyczna dziecka musi iść w parze z rehabilitacją psychiczną – społeczną tak dziecka, jak i jego rodziny. W tym splocie egzystencjalnym występują silne zjawiska uzależnień.

Kondycja materialna, psychiczna i społeczna rodziny stopniowo uzależnia się od narastania trudności związanych z faktem istnienia w środowisku domowym dziecka specjalnie uprzywilejowanego. To jest podwójne uprzywilejowanie.

  • w sensie cierpienia, które leczy środowisko domowe z egoizmu. Dziecko niepełnosprawne staje się uprzywilejowanym terapeutą swojej rodziny. Kondycja duchowa rodziny uzależnia się pozytywnie od swego terapeuty;
     
  • sytuacja uprzywilejowania dziecka niepełnosprawnego staje się ciężarem dla rodziców i rodzeństwa, (jeśli jest). Kondycja duchowa, społeczna i materialna rodziny uzależnia się od ciężarów ponoszonych dla dobra dziecka specjalnej troski. To uzależnienie może rosnąć w kierunku pozytywnym albo negatywnym. Zależy od stopnia akceptacji takiej sytuacji w rodzinie, od wsparcia bliższej lub dalszej rodziny, od przyjaciół i środowiska społecznego, w którym rodzina żyje. Od wsparcia ze strony szkoły, z której dziecko korzysta, gdy dojdzie do wieku szkolnego.


Każde dziecko sprawne czy niepełnosprawne ma prawo do szczęścia w swojej rodzinie. To prawo jest uznane w prawodawstwie międzynarodowym:

„W Konwencji Praw Dziecka państwa uznały, że „dziecko dla pełnego i harmonijnego rozwoju osobowości winno wzrastać w środowisku rodzinnym, w atmosferze szczęścia, miłości i zrozumienia”. To stwierdzenie jest szczególnie znaczące dzisiaj dla dzieci niepełnosprawnych z dawnego bloku komunistycznego, gdzie opuszczenie, masowa instytucjonalizacja, czysto medyczne rozumienie opieki, brak rehabilitacji i edukacji zwykł być codzienną praktyką”. (Wsparcie dla Rodzin z Dziećmi Niepełnosprawnymi w Środkowo Wschodniej Europie, str. 3, ICCB, „Ognisko”, Kraków, 1996).

Harmonijny rozwój osobowości, szczęście, miłość i zrozumienie mogą być również wspomagane w życiu dzieci specjalnie uprzywilejowanych przez ich udział w procesie wychowania integracyjnego z dziećmi sprawnymi fizycznie i intelektualnie. Jest to osiągalne przy pomocy zabawy, gdy dwa światy jednego dzieciństwa spotykają się na zasadzie równego prawa do radości i równego obowiązku dzielenia się radością.

Jedną z istotnych cech psychicznych dzieci niepełnosprawnych, jest tęsknota za obecnością i przyjaźnią dzieci sprawnych. Spotkanie dwóch różnych światów „dzieciństwa dynamicznego” i „dzieciństwa zranionego” wyzwala integracyjny program wychowawczy.

Z tej potrzeby zrodziła się zasadnicza idea Fundacji „Dzieci – Dzieciom”, w oparciu o skuteczność integracji dzieci sprawnych z dziećmi niepełnosprawnymi.

 


 

Programy rozwojowe

  • WYCHOWANIE INTEGRACYJNE DZIECI NIEPEŁNOSPRAWNYCH Z DZIEĆMI  SPRAWNYMI - „DWA ŚWIATY JEDNEGO DZIECIŃSTWA”;
     
  • MEDYCZNO – REHABILITACYJNEGO DLA DZIECI Z  MÓZGOWYM  PORAŻENIEM  DZIECIĘCYM - ”TALITHA KUM”.


Integracja
 

Jest w wychowaniu  procesem tworzenia się (harmonizowania) środowiska, w którym to, co różni nie dzieli, ale łączy i właśnie ze względu na różnice kształtuje postawę akceptacji, odpowiedzialności, zaufania, przyjaźni, tolerancji, służby i poczucie bezpieczeństwa. Wychowuje do postawy szacunku dla godności człowieka - do miłosierdzia, posłuszeństwa i odwagi.

W środowisku integracyjnym dzieci sprawnych i dzieci niepełnosprawnych, powstaje jedność (wspólnota) nie tylko na skutek bycia razem, wspólnej nauki czy zabawy, ale w wyniku dostrzegania się nawzajem, bycia sobie potrzebnym, na skutek powiększającej się postawy służby.

Polska jest bogata. Ma dzieci i młodzież, którym można zaufać, na których można polegać. Dzieci potrafią inwestować w dzieci, to stanowi istotę wychowania integracyjnego.

Spotykanie się „DWÓCH ŚWIATÓW JEDNEGO DZIECIŃSTWA”, jest dla dzieci sprawnych i niepełnosprawnych wielką przygodą
i wyzwaniem do wzajemnej akceptacji.


ISTOTNE PYTANIE:

Kto więcej otrzymuje, kto więcej daje? Dzieci niepełnosprawne czy dzieci sprawne? Jest to pytanie o przyjaźń między dziećmi. Owocem tej przyjaźni jest rehabilitacja duchowa – społeczna, obejmująca nie tylko dzieci niepełnosprawne, ale również i ich rodziny. Co otrzymują dzieci sprawne? Radość z tego, że są potrzebne swoim PRZYJACIOŁOM na wózkach, otrzymują zrozumienie wartości życia w służbie dla innych.

Co otrzymują dzieci niepełnosprawne? Otrzymują sprawność akceptowania siebie, radość ze swego istnienia.

Drogi dojścia do tego celu to udział dzieci sprawnych w terapii zabawy, w terapii muzycznej, w terapii zajęciowej – plastycznej, terapii gier, terapii teatralnej, kontakty towarzyskie, wspólne wycieczki, spotkania w małych grupach – układanie zajęć w ten sposób, aby „dzieciństwo dynamiczne” inspirowało do radości i twórczości „dzieciństwo zranione”.

Jest to lecząca obecność dzieciństwa w dzieciństwie.

Realizacja programu integracyjnego „Dzieci – Dzieciom” najlepiej udaje się wtedy, gdy w ten proces włączają się całe rodziny dzieci niepełnosprawnych i dzieci sprawnych. Stąd więc nazwa Fundacji Dzieci – Dzieciom, może być uzupełniona wezwaniem „RODZINY – RODZINOM” jako wynik współpracy integracyjnej rodzin.

NASTĘPNYM PROBLEMEM, który należy jasno określić, jest sytuacja dziecka niepełnosprawnego i sprawnego w świecie współczesnym.

Jest to sytuacja egzystencjalnego zagrożenia ze strony zatrutego środowiska przyrody i ze strony dezintegracji zagrożonego moralnie środowiska ludzkiego.

W takiej sytuacji zagrożenia dzieciom i młodzieży, potrzebny jest wyraźny i jasno określony kierunek życia i wypełnienie życia wartością przyjaźni, odpowiedzialności, miłosierdzia, szacunku dla człowieka i dla ludzkiego cierpienia, szacunku dla pracy, życzliwości i zaufania w miejsce agresji.

W programie integracyjnym „Dzieci - Dzieciom i Rodziny - Rodzinom” konfrontując dziecko zdrowe – sprawne, z cierpieniem i problemami dziecka  niepełnosprawnego , Fundacja realizuje program zapobiegawczy, a w miejsce zagrożeń,  proponuje dzieciom
i młodzieży  cel dla którego warto żyć.
 


 

Cele programów


Celem wyjściowym programów jest:

  • Promocja zdrowia fizycznego, psychicznego i duchowego dzieci niepełnosprawnych i sprawnych - akcje docelowe Poszukiwanie i wprowadzanie metod integracyjnych odpowiednich do poziomu wieku dzieci specjalnej troski i dzieci sprawnych, ponad to, stosowanie rehabilitacji kompleksowej zgodnie z indywidualnymi potrzebami rehabilitacyjnymi dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, a także szkolenie rodziców w zakresie przenoszenia metod rehabilitacyjnych na teren domowy oraz prowadzenie wyjazdowej służby medyczno – rehabilitacyjnej dla dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, mieszkających na wsi;
  • Działanie o charakterze opiekuńczym, dydaktycznym i wychowawczym - akcje docelowe - Inicjowanie programu wychowania integracyjnego tam gdzie jest na to zapotrzebowanie,  tam gdzie Fundacja otrzyma zaproszenie do takiej akcji, ponad to, zakładanie i prowadzenie poradni konsultacyjno – rehabilitacyjnych dla dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, szczególnie na wsiach, a także prowadzenie pracy oświatowo – wychowawczej na rzecz dzieci niepełnosprawnych i ich rodzin oraz niesienie pomocy duchowej i materialnej dzieciom niepełnosprawnym i „dzieciom w kryzysie”.


Do czego zmierza realizacja celów programu rehabilitacyjnego?
 

  • Do pomocy dziecku niepełnosprawnemu w rozwoju jego stanu psychoruchowego;
     
  • Do wyrobienia umiejętności porozumiewania się i nawiązywania kontaktów społecznych;
     
  • Do pomocy dziecku w stawaniu się dorosłym, który potrafi żyć ze swoją niepełnosprawnością, będąc samodzielnym w miarę swoich możliwości, do dbania o siebie (zaradności w higienie osobistej);
     
  • Do uczenia rodziców metod rehabilitacyjnych, zachęcając (przestrzegając) ich równocześnie, aby nie robili wszystkiego za dziecko, ale pomagali dziecku tylko tyle ile potrzeba, aby dziecko uczyło się wykonywać więcej czynności samodzielnie.


 

Doświadczenie i osiągnięcia


Działalność Fundacji ujęta statystycznie na załączonej tabeli od powstania w roku 1989, charakteryzuje się systematycznym, organicznym rozwojem według wzorca przyjętego na początku oraz dzięki różnym ciągle nowym wezwaniom dyktowanym sytuacją życiową dzieci niepełnosprawnych i sprawnych.

Trzy kierunki wyznaczały przebieg pracy: rehabilitacja, formacja – integracja i promocja. Ten wzorzec nadal jest aktualny w realizowaniu wyżej wymienionych celów.

Współpraca i pomoc wielu osób, instytucji, firm i parafii sprawiła, że od początku mogliśmy służyć coraz większej liczbie rodzin dzieci niepełnosprawnych.

Od pierwszych tygodni istnienia Fundacja mogła już zorganizować:

  • Punkt Konsultacyjno – Informacyjny przy ul. Narbutta 21;
     
  • Punkt Konsultacyjno – Rehabilitacyjny dla dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym przy ul. Ożarowskiej 75 a. Był to początek służby rehabilitacyjnej Fundacji rozpoczętej 15 marca 1990 roku;
     
  • Szkołę Rehabilitacji Niemowląt najpierw przy ul. Radomskiej 13, przeniesioną po pewnym czasie do Wojewódzkiego Szpital Dziecięcego przy ul. Kopernika;
     
  • Ośrodek Integracyjny Opieki Dziennej dla Dzieci Niepełnosprawnych przy parafii Miłosierdzia Bożego w Grodzisku Mazowieckim k/ Warszawy przy ul. Orzeszkowej;
     
  • Biuro Fundacji mieściło się kolejno przy ul. Złotej i Madalińskiego;
     
  • Ośrodek Formacyjno – Integracyjny oraz Ośrodek wczesnej Diagnostyki i Rehabilitacji dla „niemowląt ryzyka”  i Rehabilitacji dla dzieci Przedszkolnych i Szkolnych, połączony z biurem Fundacji  przy ul. Wrzeciono 12 , następnie przeniesiony na ul. Deotymy 41 do parafii św. Józefa na Kole;
  • Największym osiągnięciem Fundacji było kupienie z częściową darowizną i przejęcie w roku 1994 posiadłości w Nadliwiu, miejscowości położonej między Wyszkowem a Łochowem. Jest to duży dom o 30 pokojach hotelowych, jadalnia, sala rekreacyjna, biblioteka, sala rehabilitacyjna, kuchnia i zaplecze gospodarcze. Przeszło 12 ha lasu i ziemi. W Nadliwiu w Domu Apostolstwa Eucharystycznego mieści się główna siedziba Fundacji;
  • W roku 1999 Fundacja otworzyła Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, Poradnię Medyczno – Rehabilitacyjną   „SALUS PUERORUM” z siedzibą w Nadliwiu i filią w Warszawie przy ul Lindleya 12, na terenie Parafii Księży Orionistów przy kościele Dzieciątka Jezus.  Na skutek utraty bezpłatnego lokalu, Poradnia została zamknięta w 2005 roku;
  • Największym wydarzeniem w życiu Fundacji od lata 1990 roku, jest organizowanie w lecie każdego roku integracyjno – rehabilitacyjnych turnusów obozu „Wschodzącego Słońca”, rozpoczętych w Zamczysku w Puszczy Kampinoskiej, a od 1994 w Nadliwiu. 58 turnusów zostało już zorganizowanych;
     
  • Od początku Fundacja prowadzi intensywną akcję promocyjną w środkach społecznego przekazu: radio, telewizja, prasa, broszury, kontakty osobiste, promocja korespondencyjna.


Celem promocji jest:

  • Informacja o działalności statutowej Fundacji;
     
  • Informacja o służbie medyczno – rehabilitacyjnej, skierowana do określonej grupy odbiorców tj. do rodziców dzieci niepełnosprawnych oraz do potencjalnych sponsorów;
     
  • Zebranie środków finansowych na działalność Fundacji.



 Współpraca i pomoc
 

Pisząc o współpracy i pomocy, na pierwszym miejscu należy wyrazić słowa uznania i wdzięczności Członkom Rady Wspierającej Fundacji, Komisji Rewizyjnej oraz Panom byłemu Wiceprezesowi doc. dr inż. Bohdanowi Czerniawskiemu oraz Radcy Prawnemu mec. Krzysztofowi Broniatowskiemu, za wieloletnią i bezinteresowną służbę dzieciom i ich rodzinom objętym opieką Fundacji.

W szczególny sposób należą się również słowa uznania wszystkim Pracownikom Fundacji, którzy na przestrzeni kilkunastu lat byli i Ci,  którzy są nadal zatrudnieni w  ofiarnej i trudnej służbie, wymagającej często dużego poświęcenie swoich sił i czasu, aby praca Fundacji owocowała dla dobra tych dzieci, które stanęły na naszej drodze.

Specjalne miejsce w tym opracowaniu należy się tym Rodzicom naszych Dzieci, którzy przez wiele lat wiernie współpracują, pomagają i interesują się życiem i pracą Fundacji. Szczególnie dziękujemy Pani Małgorzacie Szarejko za wieloletnią i bezinteresowną pracę w Bibliotece Fundacji oraz Pani mgr Jolancie Lorens za pełne zapału, energii i fachowości pedagogicznej prowadzenie turnusów obozu „Wschodzącego Słońca”.

Należy tutaj również wymienić Asystentów, czyli Wychowawców - Studentów wielu uczelni z różnych stron Polski, którzy brali ofiarny udział w turnusach obozu Wschodzącego Słońca czy innych spotkaniach integracyjnych. Dziękujemy za współpracę.

Dzieci korzystające z bezpłatnych usług medyczno – rehabilitacyjnych naszego   NZOZ  „SALUS PUERORUM”  zawdzięczają tę możliwość znakomitemu Zespołowi Lekarzy specjalistów pracujących u nas bezinteresownie oraz Paniom: Psycholog. Rehabilitantce i Pedagogowi Specjalnemu – dziękujemy. Szczególne słowa wdzięczności należą się Pani dr n. med. Katarzynie Kujawskiej za kierownictwo medyczne NZOZ „Salus Puerorum”.

Bardzo długa jest lista „Ludzi Dobrej Woli” oraz różnych Instytucji, Firm, Parafii, Urzędów dzięki  którym  nasza Fundacja Dzieci – Dzieciom może pracować, służyć i rozwijać się. Lista ta zajęłaby w tym opracowaniu bardzo dużo miejsca, ale jest dostępna dla tych, którzy wyrażą chęć przeglądnięcia jej.

Dużym wsparciem i pomocą jest dla Fundacji wieloletnia współpraca Pani mgr Jadwigi Boguckiej z Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno Pedagogicznej przy Ministerstwie Edukacji Narodowej  i poparcie dla naszej pracy jakie otrzymujemy od Pani Dyrektor dr Joanny Staręga - Piasek z Instytutu Rozwoju Służb Społecznych.  Dziękujemy za wszystko, co dobre.

 



Jak służy Fundacja Dzieci - Dzieciom?

 

  •  „DWA ŚWIATY JEDNEGO DZIECIŃSTWA”


   PROGRAM WYCHOWANIA INTEGRACYJNEGO:

  • Prowadzenie Domu Integracyjno – Rehabilitacyjnego w Nadliwiu;

 

  • Turnusy Integracyjno – Rehabilitacyjne,  Obozu „Wschodzącego Słońca”, 58 turnusów zostało przeprowadzonych w latach 1990 – 2005;

 

  • Inne spotkania formacyjno – integracyjne dzieci niepełnosprawnych i sprawnych, od roku 1990 było 122 spotkań.

     

 

  • METODA REHABILITACYJNA „AKI” -  AKCEPTACJA - KOORDYNACJA - INTEGRACJA


AKI jest metodą rehabilitacji wychowawczej, jest to integralny czynnik rehabilitacji społecznej  DZIECI – DZIECIOM. Dzieci inwestują w dzieci, to stanowi istotę wychowania integracyjnego.

Metoda rehabilitacyjna AKI jest wypracowywana stopniowo przez doświadczenie prowadzenia programu wychowania integracyjnego od pierwszego turnusu Obozu „Wschodzącego Słońca” w lipcu 1990 roku.
 

  • „UŚMIECH SŁOŃCA” - „REHABILITACJA SPORTOWA”


To jeden z praktycznych sposobów realizacji metody AKI przez „sport, zabawę, śmiech”. Celem tego programu jest umożliwienie dziecku niepełnosprawnemu przeżycia radości oraz:

  • Zaakceptowanie siebie i swego losu życiowego – powiedzenia TAK;
     
  • Szukania w swoim życiu elementów pozytywnych;
     
  • Rozwinięcia potencjalnych możliwości i zdolności;
     
  • Uruchomienia mechanizmów samoobrony przeciw rozpaczy i depresji;
     
  • Wyrobienia umiejętności zabawy z innymi dziećmi i współżycia z ludźmi. Dla „rehabilitacji sportowej” został postawiony specjalny      „maszt rehabilitacyjny” na wzniesieniu 112 m n.p.m. koło Domu w Nadliwiu. Maszt ma zamontowane cztery bębny, rolki i liny do wspinaczki wysokogórskiej – w lecie funkcjonuje kolejka linowa.

 

  • PROGRAM MEDYCZNO – REHABILITACYJNY DLA DZIECI Z MÓZGOWYM PORAŻENIEM DZIECIĘCYM do lat 15 „SALUS PUERORUM” – Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Poradnia Medyczno Rehabilitacyjna Fundacji Dzieci – Dzieciom w Nadliwiu


ZAKRES PROGRAMU:

  • Wczesna diagnostyka neurologiczna i rehabilitacja „dzieci ryzyka”: noworodków i niemowląt;
  • Diagnostyka  pediatryczna wcześniaków;
     
  • Konsultacje  pediatryczne  dzieci przedszkolnych  i  szkolnych;
     
  • Rehabilitacja dzieci przedszkolnych i szkolnych z mózgowym porażeniem dziecięcym (m. p. dz.);
  • Szkolenie rodziców w zakresie metod rehabilitacji w warunkach domowych;
     
  • Porady psychologiczne dla dzieci, młodzieży i rodziców;
     
  • Zajęcia z Pedagogiem Specjalnym.
     
  • „SALUS PUERORUM" - DO DZIECI NA WSI


„Talitha Kum” * Taką nazwę otrzymała nasza "Reahibilitacyjna Służba Wyjazdowa". „Talitha Kum”, to znaczy: „Dziewczynko, mówię ci, wstań” (Mk 5, 41).

„REHABILITACYJNA SŁUŻBA WYJAZDOWA” WIZYTY REHABILITANTE W DOMACH  DZIECI  NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Na podstawie umowy - użyczenia Fundacja otrzymała od Funduszu Składkowego Ubezpieczenia Społecznego Rolników (KRUS), Samochód „Fiat Uno 1. O", który służy wyjazdom do dzieci niepełnosprawnych, zamieszkałych na terenie powiatów: Wołomin, Węgrów, Wyszków, Siedlce i Ostrów Mazowiecka.

„Rehabilitacyjna Służba Wyjazdowa” została zorganizowana w czerwcu 2003 roku. List informacyjny był wysłany do 116 parafii i 40 gmin oraz informacja radiowa w Katolickim Radiu Podlasia w Siedlcach.

Statystyka od czerwca 2003 do 30 czerwca 2004:

    Liczba dzieci rehabilitowanych - 53;
    Czas wizyt rehabilitacyjnych w godzinach - 2408;
    Ilość przejechanych kilometrów - 19255;
    Koszt wyjazdów rehabilitacyjnych  - 25, 144. 79 zł.


Usługi „Rehabilitacyjnej Służby Wyjazdowej” świadczone dzieciom niepełnosprawnym na wsiach przez „Fundację Apostolstwa Eucharystycznego Dzieci – Dzieciom”, są bezpłatne. Z wdzięcznością przyjmujemy każdą ofiarę złożoną na ten cel.

Rodzice lub opiekunowie dzieci niepełnosprawnych do lat 15, chcący zapewnić dzieciom ciągłość rehabilitacji, a dla siebie możliwość nauki ćwiczeń rehabilitacyjnych, proszeni są o kontakt osobisty lub telefoniczny z Domem Apostolstwa Eucharystycznego w Nadliwiu.

WIZYTY SIÓSTR W DOMACH DZIECI NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Od 4 maja 2006, Siostry odwiedzają dzieci niepełnosprawne będące pod opieką Fundacji. Ta „Pielgrzymka Obecności”, aby towarzyszyć w radościach i smutkach codziennego życia dzieci i ich rodzin, ułatwi wzajemną wymianę doświadczeń  i przybliży poznanie problemów związanych z koniecznością rehabilitacji medycznej i duchowej.

  • „KOCHAM  WIĘC  JESTEM”


PROGRAM STRESZCZONY W SŁOWACH:
„Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu”
                                                                 (Dz 20, 35).

OBECNOŚĆ W ŻYCIU DZIECI NIENARODZONYCH I MATEK POTRZEBUJĄCYCH POMOCY

 

  • „WYBIERAM ŻYCIE – WYBIERAM DZIECKO”

W każdym miesiącu 25 w „Betlejem – Domus Panis Vitae" w Nadliwiu jest odprawiona Ofiara Eucharystyczna w intencji dzieci nienarodzonych, w intencji ich matek i ojców, z prośbą o decyzję rodziców zgodną z 5 przykazaniem Bożym „nie zabijaj”, z prośbą o „wybór życia”, a nie śmierci dla każdego poczętego dziecka.

Zapraszamy wszystkich KSIĘŻY w dniu 25 każdego miesiąca, do włączenia się swoją intencją mszalną w tę EUCHARYSTYCZNĄ OBECNOŚĆ w życie dzieci poczętych, czekających na swój dzień narodzin.
 

  •  „BANK DZIECKA POCZĘTEGO"

W 1993 roku, oddzielne subkonto zostało otwarte w celu udzielania pomocy samotnym matkom, które spodziewają się dziecka i matkom ubogich rodzin wielodzietnych, które spodziewają się następnego dziecka.

Każda modlitwa za dzieci nienarodzone i każda ofiara finansowa wpłacona na konto „Banku Dziecka Poczętego”, to wkład w budowanie „CYWILIZACJI ŻYCIA".

Ofiary można wpłacać na następujące konto:

BANK DZIECKA POCZĘTEGO

Fundacja Dzieci - Dzieciom
BHP - S. A. O/ Warszawa
ul. Nowogrodzka 11

Nr  25 1060 0076 0000  3300 0014 9295


„Każde poczęte dziecko jest człowiekiem, który otrzymał szansę oddawania Bogu chwały całym swoim życiem”.
 

  • „CHLEB I RYBY – KOSZ MARCJANA”

W życiu dzieci, żyjących w ustawicznym zagrożeniu ich bezpieczeństwa moralnego i fizycznego.

 
  • „FUNDUSZ DZIECI W KRYZYSIE”

Dzieci w kryzysie są to dzieci, które:
 

  • na skutek klęsk żywiołowych;
     
  • czy klęsk z ludzkiej przyczyny jak wojny, terroryzm, dyktatura, rozkład rodziny, bezrobocie;
     
  • dzieci ulicy;
     
  • dzieci rodzin wielodzietnych;
     
  • i dzieci niepełnosprawne w ubogich rodzinach, które znajdują się w natychmiastowej potrzebie: żywności, odzieży, opieki lekarskiej, terapii psychologicznej;
     
  • oraz każde dziecko, które w wyniku różnych sytuacji życiowych zostało zepchnięte do życia w nędzy.


Celem programu pomocy „Dzieciom w kryzysie” pod nazwą „Chleb I Ryby - Kosz Marcjana”, jest zbieranie żywności dla dzieci z rodzin wielodzietnych, dzieci rodziców bezrobotnych, dzieci wychowywanych przez samotne matki, dzieci ulicy, dzieci niepełnosprawne.

Celem „Funduszu Dzieci w Kryzysie” jest nie tylko pomoc materialna, ale szukanie sposobów na uleczenie zranień duchowych, z jakimi dzieci te rosną. Są nimi utrata zaufania i poczucia bezpieczeństwa, nienawiść, krzywdy fizyczne i moralne, niesprawiedliwość, odrzucenie.
    
W roku 1999 oddzielne subkonto bankowe zostało założone w celu utworzenia stałego i trwałego funduszu pomocy „dzieciom w kryzysie”,
        
Ofiary można wpłacać na następujące konto:

FUNDUSZ DZIECI W KRYZYSIE
Fundacja Dzieci – Dzieciom


Kierujemy nasze wezwanie do wszystkich „ludzi dobrej woli” z apelem:

Kocham, więc jestem w życiu Dzieci w Kryzysie!

Zapraszamy do współpracy:

„Z koszem Marcjana idziemy przez Polskę”, aby „POLSKIM DZIECIOM W KRYZYSIE” zapalić światło zgaszonej nadziei.

 „LOS NASZYCH POLSKICH DZIECI JEST W NASZYCH RĘKACH”

Budujmy „wspólnotę obecności”  w życiu dzieci, które czekają na naszą obecność w ich lęku i głodzie.

  • OBECNOŚĆ W ŻYCIU DZIECI POTRZEBUJĄCYCH POMOCY FINANSOWEJ OD SPONSORÓW:


10 czerwca 2003 roku, zostało założone oddzielne subkonto bankowe dla dzieci niepełnosprawnych, którym firmy lub osoby fizyczne pomagają finansowo pod warunkiem, że zapłata za zakupione produkty jest dokonywana przelewem po wystawieniu faktury na organizację prowadzącą konto z informacją o nazwisku i imieniu dziecka.

 


 

Turnusy Integracyjno – Rehabilitacyjne Obozu „Wschodzącego Słońca”


KTO?       
Dzieci  specjalnej troski,  rodzice – opiekunowie, młodzież i dzieci sprawne, wychowawcy, zespół medyczno - rehabilitacyjny.

GDZIE?    
Dom Apostolstwa Eucharystycznego, Nadliwie, 05 - 281 Urle, Gmina Jadów, Powiat Wołomin
tel. (0 - 25) 624 – 0407
elpo :dziecidzieciom@wp.pl

KIEDY?
Terminy turnusów Obozu „Wschodzącego Słońca” oraz planowana liczba uczestników turnusu:
 

Turnus I  1 do 14 lipca 50  dzieci  +  opiekunowie  i  kadra
Turnus II 18 do 31 lipca 50  dzieci  +  opiekunowie  i  kadra
Turnus III 3 do 16 sierpnia 50  dzieci  +  opiekunowie  i  kadra
Turnus IV 19 do 30 sierpnia 50  dzieci  +  opiekunowie  i  kadra
 

CO?
Praktyczna odpowiedź na potrzeby psychiczne dziecka niepełnosprawnego, czyli uprzywilejowanego przez jemu tylko właściwy sposób istnienia: propozycja relacji osobowych dzieci – dzieciom. Zaproszenie do przyjaźni przez wypracowywanie klimatu życzliwości w codziennych zajęciach obozowych, szczególnie przez zabawy mające na celu odkrywanie Prawdy, Dobra i Piękna w tym, co nas otacza. Praktyczna odpowiedź na potrzeby rehabilitacyjne dziecka oczekującego wyjścia naprzeciw jego nadziejom.

DLACZEGO?
Poszukiwanie z dziećmi wartości życia przez odnajdywanie Prawdy, Dobra i Piękna. Dzielenie się tym doświadczeniem z dziećmi. Uczenie się tego doświadczenia od dzieci, tak, aby dzieci uwierzyły, że noszą w sobie te wartości. Dlatego, aby razem z dziećmi uczyć się być człowiekiem, dla którego największą wartością jest „być” a nie „mieć”. Uczyć się służyć dzieciom, a nie dominować nad dziećmi, tak, aby dzieci w takim wzorze odnajdywały swoją drogę służby. Chodzi o to, aby pokazywać dzieciom, że praca  wychowawcy zaczyna się od pracy nad sobą, aby wymagać od dzieci, trzeba najpierw wymagać od siebie.

Celem każdego wysiłku wychowawczego jest uczyć się jak być człowiekiem, aby wychowawca dziecku ułatwiał kontakt osobowy ze sobą. Dziecko musi mieć pewność, że wychowawca jest człowiekiem, a nie prokuratorem i policjantem. W procesie wychowawczym system informacji wymiennych i zwrotnych, tworzy relacje przyjacielskie i zaufanie między wychowawcą a wychowankiem.

DYNAMIKA CODZIENNYCH WYDARZEŃ:

Wynika z ustalonego porządku dnia obozowego i zaplanowanych na każdy dzień zajęć: czas na Mszę św., na koronkę do Miłosierdzia Bożego i różaniec, na rehabilitację, na spacery, na spotkania w kręgach integracyjnych, na zajęcia plastyczne – muzyczne, na wycieczki, na gry i zabawy, na sport.

Specjalne miejsce w naszej tradycji obozowej mają żywe obrazy, czyli zajęcia teatralne, które dzieci przygotowują w reżyserii p. mgr Jolanty Lorens. Wieczorne chwile spędzane z gitarą i śpiewem, są okazją rozmów poważnych i wesołych.

CHARAKTERYSTYKA MIEJSCA:

Dom – 30 pokojowy. Pokoje 3 i 4 osobowe z łazienką i balkonem. Dom posiada wyposażenie sanitarne, kuchenne i rekreacyjne.
Na terenie Domu w Nadliwiu znajdują się: sala rehabilitacyjna, biblioteka – sala konferencyjna. Rekreacyjna sala zabaw dla dzieci wyposażona w telewizor, odtwarzacz video, rzutnik do przeźroczy.

Na terenie otaczającym budynek znajduje się plac zabaw z urządzeniami rekreacyjnymi dla dzieci. Dom i plac zabaw są zradiofonizowane. 6 Ha lasu wokół domu jest ogrodzone.

Dom Fundacji Dzieci – Dzieciom mieści się na terenie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego, odpowiada wymogom środowiska ekologicznie czystego. Mikroklimat wysokiego drzewostanu sosnowego w kompozycji pięknie położonego terenu, którego najwyższe wzniesienie ma 112 m. n. p. m. oraz bliskie sąsiedztwo rzeki Liwiec, stwarzają znakomite warunki zdrowotne, rekreacyjne i rehabilitacyjne.

Łączna powierzchnia posiadłości, będąca własnością Fundacji wynosi ponad 12 ha.


PROGRAM  OBOZU:


Gry i zabawy koleżeńskie, spacery, wyprawy do lasu i nad rzekę połączone z elementami edukacyjnymi (obserwacje i pogadanki o tematyce przyrodniczej i społeczne,). Przygotowanie i wystawienie inscenizacji teatralnej. Uczestnictwo w spotkaniach formacyjnych
i zajęciach integracyjnych. Wycieczki turystyczno – krajoznawcze do ciekawych miejsc na terenie siedleckiego. Konkursy sportowe oraz atrakcja naszego domu – zjazdy na linie w uprzęży do wspinaczki wysokogórskiej, które dla dzieci niepełnosprawnych mają wyjątkowe znaczenie. Pozwala to na osiągnięcie widocznego sukcesu, jakim jest zdobycie wzgórza samodzielnie lub z niewielką pomocą rówieśników oraz zjazd kolejką linową.


PROGRAMY czekające na fundusze i realizację:
 

  • „Uczę się żyć wśród barier architektonicznych i życzliwości do tych, którzy dla mnie są nieżyczliwi”;

 

  • „Radio – Telewizja - Dzieci – Dzieciom”. Własne studio nagrań czeka w Nadliwiu na młodzież i dzieci zainteresowane środkami społecznego przekazu. Celem programu jest:

 

  • Przygotowanie młodzieży, dzieci sprawnych i dzieci będących w kondycji niepełnosprawności do orientacji w zawodzie produkcji filmowej – video;

 

  • Promocja wzorca „służby dzieci – dzieciom”, jako przygotowania do życia w społeczeństwie według zasady: „UCZ SIĘ DAWAĆ A NIE BRAĆ”.

 



Program Wczesnego Wspomagania Rozwoju Małego Dziecka


ORGANIZACJA TERAPII W RAMACH WWR
 

  • Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania organizuje się zależności od możliwości psychofizycznych i potrzeb dziecka;
     
  • Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania są prowadzone indywidualnie z   dzieckiem i jego rodziną;
     
  • W przypadku dzieci, które ukończyły 3 rok życia, zajęcia w ramach wczesnego wspomagania mogą być prowadzone w grupach liczących 2 lub 3 dzieci,  z udziałem ich rodzin Do obowiązków zespołu wczesnego wspomagania należy współpraca z rodzicami obejmującą:
     
  • Udzielanie pomocy w zakresie kształtowania postaw i zachowań posiadanych w kontaktach z dzieckiem: udzielanie wsparcia w procesie pełnej akceptacji niepełnosprawnego dziecka, wzmacnianie więzi emocjonalnej pomiędzy rodzicami i dzieckiem, rozpoznawanie zachowań dziecka i utrwalanie prawidłowych reakcji na te zachowania, u dzielanie instruktażu i porad oraz prowadzenie konsultacji w zakresie pracy z dzieckiem;
     
  • Pomoc w przystosowaniu warunków w środowisku domowym do potrzeb dziecka oraz w pozyskaniu i wykorzystaniu w pracy z dzieckiem odpowiednich środków dydaktycznych i niezbędnego sprzętu;
  • Podjęcie systematycznego kompleksowego działania na rzecz rozwoju dziecka  i poprawienia jego sytuacji życiowej;
     
  • Wyposażenie gabinetu wczesnego wspomagania w niezbędne pomoce terapeutyczne, dydaktyczne.


METODY PRACY Z MAŁYM DZIECKIEM WYKORZYSTYWANE W TRAKCIE TERAPII
 

  • Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

Głównym założeniem tej metody jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka oraz w terapii zaburzeń rozwoju. Ćwiczenia kinestetyczne służą: poznaniu własnego ciała, współdziałaniu w grupie, wspomagają emocjonalny rozwój dziecka, rozwijają orientację przestrzenną, zwiększają poczucie bezpieczeństwa, zaufania, pewności siebie, wiary we własne siły i możliwości, kształtują pozytywne relacje
z otoczeniem.

  • Metoda Integracji Sensorycznej

Celem tej terapii jest oddziaływanie na zaburzone sfery zmysłów. Terapia zaburzeń sensorycznych ma na celu wyrównywanie zaburzeń i braków w zakresie percepcji wzrokowej, słuchowej, węchowej, smakowej, czucia powierzchniowego i głębokiego oraz równowagi. Metoda Integracji Sensorycznej polega na nauce zbierania wrażeń zmysłowych z otaczającego świata i z własnego ciała. Dzięki integracji wrażeń zmysłowych dziecko poprawia orientację w otoczeniu, zwiększa się jego poczucie bezpieczeństwa oraz wiedza o otaczającym świecie. Dla małych dzieci o zaburzonym lub opóźnionym rozwoju niezmiernie ważne jest dostarczanie dużej ilości bodźców: dotykowych, czucia głębokiego, przedsionkowych, smakowych, węchowych, słuchowych czy wzrokowych. Najważniejszym celem terapii jest wypracowanie tolerancji u dziecka na napływające bodźce z otoczenia. Przykłady wykorzystywanych zabaw to: noszenie, bujanie dziecka, gniazdowanie, zawijanie w naleśnika, zabawy twarzą w twarz itp.

 

  • Metoda behawioralna

Głównym celem terapii behawioralnej jest: zwiększenie ilości zachowań deficytowych, redukowanie zachowań niepożądanych oraz generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii. W tej metodzie dużą rolę odgrywają wzmocnienia (biologiczne, a więc na przykład słodycz lub społeczne, czyli na przykład pochwała, wspólna zabawa), dzięki którym utrwalają się pożądane zachowania.
 

  • Metoda Glena Domana

Pierwsza metoda globalnego czytania

Celem tej metody jest nauka czytania w sposób całościowy. Polega ona na wielokrotnie powtarzanym, krótkotrwałym pokazywaniu dziecku plansz ze słowami, wyrażeniami lub zdaniami oraz tworzeniu specjalnych książeczek, które czyta się z dzieckiem. Metoda może być pomocna w komunikowaniu się z osobami, które nie mówią.

Druga to nauczanie małego dziecka matematyki

Nauka matematyki przebiega według tych samych zasad, co nauka czytania. W tej metodzie wykorzystuje się plansze zawierające od 1 do 100 czerwonych kropek. Przy ekspozycji podaje się równocześnie ilość kropek na każdej planszy. W rezultacie dziecko odróżnia ilość przedstawionych kropek, rozpoznaje rzeczywiste wartości, a nie tylko ich symbole (cyfry).
 

  • Metoda Paula Denisona (Gimnastyka Mózgu)

Składa się z prostych ćwiczeń ruchowych, które przeprowadza się często w formie zabawy. Ćwiczenia te usprawniają pracę obu półkul, poprawiają koncentrację uwagi oraz przyczyniają się do powstawania nowych połączeń neuronalnych. W tej metodzie stosuje się między innymi ćwiczenia na przekraczanie linii środkowej ciała oraz ćwiczenia energetyzujące.
 

  • Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz

Metoda Dobrego Startu ma na celu aktywizowanie rozwoju funkcji psychomotorycznych oraz korygowanie zaburzeń rozwoju dzieci. Zawiera ona syntezę elementów wzrokowych, słuchowych i ruchowych, kształtując jednocześnie kilka analizatorów. Pracując tą metodą dzieci łatwiej przyswajają sobie litery, czytanie sprawia im mniej trudności (Ćwiczenia orientacyjno-porządkowe mobilizujące do zajęć). Proponowane zajęcia pozwalają usprawnić zaburzone funkcje dziecka poprzez zestaw zabaw, ćwiczeń , piosenek, rysunków chętnie wykonywanych przez dzieci, łatwych   i dających jednocześnie bardzo duże efekty terapeutyczne. Jest to swoista terapia poprzez zabawę. Dzieciom towarzyszy radość i chęć eksploracji świata, rodzicom i terapeutom poczucie kompetencji i zadowolenie.
 

  • Metoda Krakowska

Jest systemową terapią funkcji poznawczych dzieci z różnymi zaburzeniami rozwojowymi i genetycznymi. Powstała dzięki wieloletnim doświadczeniom terapeutycznym oraz badawczym. Podstawowym założeniem metody jest stymulacja rozwoju intelektualnego dziecka. Budowanie systemu językowego umożliwia nie tylko komunikację, opisywanie i wyjaśnianie  świata, ale także budowanie własnej tożsamości.  Nie chodzi tylko o naukę mowy, czy naukę czytania, ale o osiąganie kolejnych etapów w rozwoju wszystkich funkcji poznawczych. Częścią tej metody jest symultaniczno – sekwencyjna nauka czytania bazująca na sylabach. Najlepszy wiek na rozpoczęcie nauki czytania przypada na okres między drugim, a czwartym rokiem życia.

  • Bajkoterapia

Wykorzystywana jest w pracy z dziećmi wymagającymi wsparcia ze strony osób trzecich. Realizuje się ją poprzez czytanie dzieciom właściwej dla danego problemu opowieści terapeutycznej. Wśród bajek terapeutycznych można wyszczególnić takie grupy jak bajki psycho terapeutyczne, psychoedukacyjne oraz relaksacyjne. Każda z nich dedykowana jest dzieciom z innymi problemami. Bajkoterapia pomaga w przezwyciężeniu lęków związanych z różnymi sytuacjami. Wykorzystuje się odpowiednio dobrany tekst. Dzięki temu w psychice dziecka pojawia się pozytywne myślenie, dzieci zaczynają rozumieć swoje uczucia, ich przejawy, a także przyczyny. Bajki terapeutyczne pokazują jak trzeba sobie radzić i przedstawiają pewne wzorce postępowania. Sprawiają, że dzieci zaczynają rozumieć świat, w którym żyją, przestają czuć się samotnie.
 

  • Niedyrektywna Terapia Zabawowa

Podstawową cechą oddziaływań terapeutycznych w tej metodzie jest ich niedyrektywność. Oddziaływania terapeutyczne oparte są na dowolnej, swobodnej zabawie dziecka. Zadaniem terapeuty jest życzliwa obserwacja czynności wykonywanych przez dziecko, jego swobodnej zabawy. Uwaga poświęcona dziecku jest niewartościująca.

  • Zabawy paluszkowe

Metoda oparta o kontakt z ciałem. Dzięki niej dostarcza się dziecku doznań dotykowych, daje możliwość poznania własnego ciała, odczucia odrębności, nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem. Małe dziecko zdobywa najwięcej wiedzy poprzez własną pracę , aktywność, samodzielne działanie. Aby umożliwić dzieciom rozwój należy przygotować otoczenie, w którym miałoby swobodę wyboru materiałów do pracy, działań i odkryć. 

  • Elementy terapii zabawą
M. Jernberg twierdzi, że sprzyjającymi warunkami zaspakajania przez dziecko jego naturalnych potrzeb rozwojowych i rozwiązywaniu jego aktualnych problemów życiowych w twórczy i stosowny do wieku sposób jest spontaniczna aktywność dziecka wyzwalana podczas zabawy. W proponowanych zabawach autorka odwołuje się do codziennych interakcji matki z niemowlęciem. , do czynności opiekuńczych, strukturalizacji, narzucania się i prowokowania, które zawsze występują w relacjach dziecko – dorosły. Zabawa stanowi ważny środek wspomagania rozwoju poznawczego dziecka i stanowi użyteczną formę terapii wówczas, gdy dorosły dostosuje swoje zachowanie do właściwie zidentyfikowanych potrzeb dziecka. Wyróżniamy 6 kategorii zachowań zabawowych dziecka, które można podtrzymywać, wzmacniać lub wywoływać: zwracanie przez dziecko uwagi wzrokowej lub słuchowej na zabawkę, złożone powiązania zabawowe przedmiotów – dziecko dotyka lub łączy razem dwa lub więcej przedmiotów, dopasowując je, zestawiając, np.; nakłada pokrywkę na garnuszek, zabawa w udawanie czegoś – dziecko nalewa herbatę z pustego czajnika do filiżanki, zabawa komunikacyjna – zachodzi w niej zwrotność czynności, np. dawanie, zabieranie, prosta motoryczna zabawa eksploracyjna – badanie ustami, chwytanie, podnoszenie, rzucanie, szarpanie, darcie, uderzanie, itp., zabawy polegające na wywoływaniu efektów słuchowych   i wzrokowych, np.: kręcenie tarczą telefonu, dzwonienie dzwonkiem, grzechotanie, itp.

 



Program Wychowania Integracyjnego Rehabilitacja Społeczna


  • Nazwa zadania Program Wychowania Integracyjnego – Rehabilitacja Społeczna;

     
  • Rehabilitacja Sportowa;

     
  • Cele zadania;
     
  • Rehabilitacja Społeczna - Integracja dzieci niepełnosprawnych z dziećmi sprawnymi, program, w którym różnice fizyczne i psychiczne kształtują postawę akceptacji, odpowiedzialności, zaufania, przyjaźni, tolerancji, służby i poczucia bezpieczeństwa;
     
  • Realizacja programu „Uśmiech słońca” – w celu wniesienia radości do życia dziecka niepełnosprawnego;
     
  • Pomoc dziecku w przygotowaniu do życia jako dorosły, który potrafi żyć ze swoją niepełnosprawnością będąc w miarę swoich możliwości samodzielnym;

     
  • Rehabilitacja Sportowa Udostępnienie dziecku niepełnosprawnemu przeżycia przygody sportowej w kontekście integracyjnym;
  • Usprawnienie równowago  psychoruchowej;
     
  • Kształtowanie czynności koordynacyjnych;
     
  • Usprawnienie funkcji chodzenia;


  •  Opis diagnoza problemu społecznego, którego dotyczy zadanie:

Według opinii specjalistycznej lekarzy, w Polsce przybywa rocznie koło 2 tysięcy dzieci niepełnosprawnych z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Mózgowe porażenie dziecięce jest schorzeniem narządu ruchu wywoływanym najczęściej uszkodzeniem mózgu, trudnym do wykrycia i wczesnego diagnozowania. Uszkodzenie mózgu powoduje zaburzenia psychoruchowe rozwoju dziecka.

Zjawienie się dziecka niepełnosprawnego powoduje szok psychiczny u rodziców. Ciężar nieszczęścia rzutuje na sprawność finansową rodziny, a niejednokrotnie na jedność rodziny.

Duża liczba dzieci niepełnosprawnych znajduje się w izolacji od środowiska rówieśników o pełnej sprawności fizycznej. W wielu wypadkach bólem samotności i izolacji,  dotknięta jest cała rodzina dziecka niepełnosprawnego.

Rehabilitacja lecznicza dziecka niepełnosprawnego musi iść w parze z rehabilitacją psychiczną tak dziecka jak i jego rodziny. Jedną z istotnych cech psychicznych dziecka niepełnosprawnego jest tęsknota za obecnością i przyjaźnią dzieci pełnosprawnych.

Kolejnym problemem, który należy jasno określić jest sytuacja egzystencjalnego zagrożenia ze strony zatrutego środowiska przyrody i ze strony dezintegracji i zagrożonego moralnie środowiska ludzkiego. W takiej sytuacji zagrożenia dzieciom i młodzieży  potrzebny jest wyraźny i jasno określony kierunek życia i wypełnienie życia wartością przyjaźni, odpowiedzialności, miłosierdzia dla człowieka i dla ludzkiego cierpienia, szacunku dla pracy, życzliwości i zaufania w miejsce agresji.
  •  Opis kolejnych działań planowanych przy realizacji zadania:

  • Program Wychowania Integracyjnego:
     
  • Comiesięczne spotkania integracyjne pod nazwą „spotkań Betlejemskich” w Nadliwiu;
     
  • Letnie turnusy Obozu „Wschodzącego Słońca” w Nadliwiu;
     
  • Wycieczki turystyczno – krajoznawcze w czasie trwania turnusów;
     
  • Obozu „Wschodzącego  Słońca”;
     
  • Integracyjne Dni Modlitwy: Temat tegoroczny  „Muzyka w życiu dzieci niepełnosprawnych” (konkurs muzyczny, wokalno – instrumentalny);
     
  • Rehabilitacja Społeczna: Doświadczenie 19 lat pracy z dziećmi niepełnosprawnymi pozwoliło wypracować własną metodę pracy z dziećmi rehabilitacji wychowawczej, która jest istotnym czynnikiem  rehabilitacji  społecznej;
Jest to metoda AKI: AKCEPTACJA – KOORDYNACJA – INTEGRACJA. Wchodzi w skład rehabilitacji kompleksowej w czasie różnych form pracy Fundacji.

  • Rehabilitacja Sportowa: Gry sportowe adekwatne do wieku i stopnia niepełnosprawności dzieci, przy czynnym udziale dzieci sprawnych;

     
Sposób rekrutacji uczestników, ( liczebność i charakterystyka ze względu na istotne dla zadania cechy, np. wiek, płeć, miejsce zamieszkania, status materialny):



  • Informacja przekazywana rodzicom i dzieciom w czasie rekolekcji parafialnych;
     
  • Dzieci i młodzież, z którymi Fundacja pozostaje w stałym kontakcie w okresie lat działalności;
     
  • Akcje promocyjne przez środki społecznego przekazu;
     
  • Skierowania ze szpitali i ośrodków rehabilitacyjnych;
     
  • Informacje o działalności Fundacji przekazywane w gronie koleżeńskim, „dzieci rekrutują dzieci”;
     
  • Dzieci, których pobyt jest refundowany przez PCPR  /powiatu zamieszkania/.

Dzieci uczestniczące w programie integracji i rehabilitacji są w wieku od 0 do 15 lat. Uczestniczy również młodzież powyżej 15 lat, która wzrastała w naszym Programie. Przyjmujemy także  młodzież, która chce służyć dzieciom niepełnosprawnym.

Status materialny rodzin dzieci niepełnosprawnych jak i sprawnych jest często poniżej najniższych zarobków. W programie Fundacji uczestniczą również i dzieci dobrze sytuowanych rodziców.

  • Zakładane rezultaty realizacji zadania:
W  pracy wychowawczej (integracja) i medycznej ( rehabilitacja) rezultaty nie są mechanicznym wynikiem planowanych działań. Są widoczne w długofalowej obserwacji – tego uczy realizm wychowawczy nabyty przez wieloletnie doświadczenie.

Do zakładanych (planowanych) rezultatów realizacji zadania na pewno możemy zaliczyć powstawanie i wzmacnianie więzów przyjaźni wśród dzieci objętych opieką Fundacji, umiejętność akceptacji swojej niepełnosprawności oraz wzmocnienie duchowe rodziców dzieci niepełnosprawnych.  
 
Partnerzy w realizacji zadania (ze szczególnym uwzględnieniem organów administracji publicznej):

Partnerów w realizacji zadania dzielimy na dwie grupy:
  • Na partnerów finansowych, są nimi nasi Stali Sponsorzy, firmy i osoby fizyczne, które towarzyszą Fundacji  wsparciem finansowym i rzeczowym. Należą do nich, w latach ubiegłych - np. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Sąd Najwyższy, Dyrekcja Zakładu Infrastruktury Kolejowej PKP, Dyrekcja Zakładu Elektroenergetyki Kolejowej PKP, Ministerstwo Transportu i Gospodarki Wodnej, Inco – Veritas, MEN, PFRON i PCPR, Starostwo Powiatu Wołomin;
Oraz
  • Na partnerów merytorycznych, współpracujących z nami w realizacji zadań wychowawczych, rehabilitacji i pomocy społecznej. Są nimi PZKS, Stowarzyszenie Przyjaciół Szkół Katolickich, Parafia Księży Orionistów w Warszawie ul. Lindleya 12, Telewizja i różne Rozgłośnie Radiowe, Prasa, Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, Centrum Metodyczne Pomocy  Psychologiczno – Pedagogicznej MEN.

Posiadane zasoby / kadrowe ( z opisem kwalifikacji), lokalowe, finansowe i inne / - ważne z punktu  widzenia realizacji zadania:


ZASOBY LOKALOWE:

Budynek 30 – pokojowy. Pokoje 3 i 4 osobowe, z łazienką i balkonem. Dom posiada pełne wyposażenie sanitarne i rekreacyjne. Na terenie Domu w Nadliwiu znajdują się: sala rehabilitacyjna, siłownia, biblioteka – sala konferencyjna. Rekreacyjna sala zabaw dla dzieci wyposażona w telewizor, odtwarzacz video, rzutnik do przeźroczy. Studnio do nagrań TV i radiowych.

Na terenie otaczającym budynek znajduje się plac zabaw z urządzeniami rekreacyjnymi dla dzieci. Dom i plac zabaw są zradiofonizowane. 6 ha lasu wokół  Domu jest ogrodzone.

Ośrodek Fundacji Dzieci – Dzieciom mieści się na terenie Nadbużańskiego Parku krajobrazowego, odpowiada wymogom środowiska ekologicznie czystego. Mikroklimat wysokiego drzewostanu sosnowego w kompozycji pięknie położonego terenu, którego najwyższe wzniesienie ma 112 m. n.p.m. oraz bliskie sąsiedztwo rzeki Liwiec, stwarzają znakomite warunki zdrowotne, rekreacyjne i rehabilitacyjne. Łączna powierzchnia posiadłości, będąca własnością Fundacji, wynosi ponad 12 ha.

  • Dotychczasowe doświadczenia w realizacji zadań podobnego typu:

Vide Załącznik : Działalność Fundacji Apostolstwa Eucharystycznego dla Dzieci Niepełnosprawnych Dzieci – Dzieciom w latach 1990 – 2007”

  • Informacje na temat dotychczasowych zadań realizowanych we współpracy z administracją  publiczną:
Na przestrzeni 19 lat „Program Wychowania Integracyjnego” i „Rehabilitacja” były dotowane przez MEN, PFRON, UKFiT, PCPR, Urząd Gminy w Jadowie, Starostwo Powiatu Wołomin, Kancelarię Prezydenta RP.

  • Programy Fundacji współdziałające z programem Wychowania Integracyjnego:
     
  • Bank Dziecka Poczętego – pomoc finansowa matkom spodziewającym się dziecka: 1. Samotnym; 2. Rodzin wielodzietnych;
     
  • Fundusz Dzieci w Kryzysie  –  współpraca z Domem Dziecka „Julin” w Kaliskach;
     
  • Chleb i Ryby - „Kosz Marcjana”  - paczki (żywność + artykuły czystościowe + odzież)  wysyłane do rodzin dzieci niepełnosprawnych, wielodzietnych i dzieci rodziców bez zatrudnienia zarobkowego;
     
  • „Talitha Kum” - Rehabilitacyjna Służba Wyjazdowa do dzieci niepełnosprawnych mieszkających na terenach wiejskich i w małych miasteczkach w promieniu 100 km  od Nadliwia;
     
  • Internetowa Telewizja Dziecięca: „TV  JA JESTEM  - DZIECI – DZIECIOM”;

Cel programu: realizacja charyzmatu Apostolstwa Eucharystycznego:

służba Jezusowi Eucharystycznemu służba dzieciom niepełnosprawnym i dzieciom w kryzysie budowanie środowiska integracyjnego.