Przedmiotem naszego projektu jest zorganizowanie i przeprowadzenie terapii stymulacji i  wspierania rozwoju dzieci z niepełnosprawnością oraz specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w wieku od 8 miesiąca życia do 12 lat,  zamieszkujących na terenie powiatów: Wołomińskiego, Węgrowskiego i Wyszkowskiego.
Czas trwania projektu: od października 2020 do 30 czerwca 2021 roku.
Liczba miejsc jest ograniczona.

Zajęcia prowadzone są bezpłatnie przez terapeutki wolontariuszki każdego dnia od poniedziałku do piątku w godz. 15.00 – 19.00 w Domu Fundacji Apostolstwa Eucharystycznego (Strachów, ul. Nadliwie 1).

Celem terapii jest wsparcie rozwoju dzieci z niepełnosprawnością w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno – motywacyjnej oraz dzieci niewidzących lub słabowidzących.
W ramach terapii: konsultacja i zajęcia z tyflopedagogiem, oligofrenopedagogiem, z terapeutką wczesnego wspomagania rozwoju, dogoterapeutką, instruktorką pływania – Hallwick.
Zajęcia prowadzone będą metodami: Dogoterapii, Integracji Sesnorycznej, Metody W. Sherborne (Ruchu Rozwijającego), grupy MDS (Metoda Dobrego Startu), Terapii ręki, itp. Wprowadzamy elementy Metody Odimiennej /globalnego czytania dr Ireny Majchrzak/ – poprzez obserwowanie słowa, kojarzenie go z osobą, przedmiotem, zanim dziecko zacznie mówić, może już się nauczyć „czytać” 🙂
Stymulujac dajemy możliwość na aktywność własną dziecka prowadząc terapię wg koncepcji Marii Montessori.

Kryteria kwalifikacyjne do projektu: Zgłoszenie dziecka niepełnosprawnego, z ważnym orzeczeniem o niepełnosprawności, wydanym przez Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności.
Nabór uczestników odbywać się będzie w okresie od 10 października do 6 listopada br.

Prosimy o kontakt mailowy z terapeutkami wolontariuszkami:
p.babiarz4@upcpoczta.pl
telefoniczny z p. Marzeną Skowronek-Babiarz : 601 22 79 25  

lub z s. Joanną
tel. Fundacji 25 624 04 07
e-mail. fundacjadziecidzieciom@gmail.com

Program Wczesnego Wspomagania Rozwoju Małego Dziecka


ORGANIZACJA TERAPII W RAMACH WWR
 

  • Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania organizuje się zależności od możliwości psychofizycznych i potrzeb dziecka;
     
  • Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania są prowadzone indywidualnie z   dzieckiem i jego rodziną;
     
  • W przypadku dzieci, które ukończyły 3 rok życia, zajęcia w ramach wczesnego wspomagania mogą być prowadzone w grupach liczących 2 lub 3 dzieci,  z udziałem ich rodzin Do obowiązków zespołu wczesnego wspomagania należy współpraca z rodzicami obejmującą:
     
  • Udzielanie pomocy w zakresie kształtowania postaw i zachowań posiadanych w kontaktach z dzieckiem: udzielanie wsparcia w procesie pełnej akceptacji niepełnosprawnego dziecka, wzmacnianie więzi emocjonalnej pomiędzy rodzicami i dzieckiem, rozpoznawanie zachowań dziecka i utrwalanie prawidłowych reakcji na te zachowania, u dzielanie instruktażu i porad oraz prowadzenie konsultacji w zakresie pracy z dzieckiem;
     
  • Pomoc w przystosowaniu warunków w środowisku domowym do potrzeb dziecka oraz w pozyskaniu i wykorzystaniu w pracy z dzieckiem odpowiednich środków dydaktycznych i niezbędnego sprzętu;
  • Podjęcie systematycznego kompleksowego działania na rzecz rozwoju dziecka  i poprawienia jego sytuacji życiowej;
     
  • Wyposażenie gabinetu wczesnego wspomagania w niezbędne pomoce terapeutyczne, dydaktyczne.


METODY PRACY Z MAŁYM DZIECKIEM WYKORZYSTYWANE W TRAKCIE TERAPII
 

  • Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

Głównym założeniem tej metody jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka oraz w terapii zaburzeń rozwoju. Ćwiczenia kinestetyczne służą: poznaniu własnego ciała, współdziałaniu w grupie, wspomagają emocjonalny rozwój dziecka, rozwijają orientację przestrzenną, zwiększają poczucie bezpieczeństwa, zaufania, pewności siebie, wiary we własne siły i możliwości, kształtują pozytywne relacje
z otoczeniem.

  • Metoda Integracji Sensorycznej

Celem tej terapii jest oddziaływanie na zaburzone sfery zmysłów. Terapia zaburzeń sensorycznych ma na celu wyrównywanie zaburzeń i braków w zakresie percepcji wzrokowej, słuchowej, węchowej, smakowej, czucia powierzchniowego i głębokiego oraz równowagi. Metoda Integracji Sensorycznej polega na nauce zbierania wrażeń zmysłowych z otaczającego świata i z własnego ciała. Dzięki integracji wrażeń zmysłowych dziecko poprawia orientację w otoczeniu, zwiększa się jego poczucie bezpieczeństwa oraz wiedza o otaczającym świecie. Dla małych dzieci o zaburzonym lub opóźnionym rozwoju niezmiernie ważne jest dostarczanie dużej ilości bodźców: dotykowych, czucia głębokiego, przedsionkowych, smakowych, węchowych, słuchowych czy wzrokowych. Najważniejszym celem terapii jest wypracowanie tolerancji u dziecka na napływające bodźce z otoczenia. Przykłady wykorzystywanych zabaw to: noszenie, bujanie dziecka, gniazdowanie, zawijanie w naleśnika, zabawy twarzą w twarz itp.

 

  • Metoda behawioralna

Głównym celem terapii behawioralnej jest: zwiększenie ilości zachowań deficytowych, redukowanie zachowań niepożądanych oraz generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii. W tej metodzie dużą rolę odgrywają wzmocnienia (biologiczne, a więc na przykład słodycz lub społeczne, czyli na przykład pochwała, wspólna zabawa), dzięki którym utrwalają się pożądane zachowania.
 

  • Metoda Glena Domana

Pierwsza metoda globalnego czytania

Celem tej metody jest nauka czytania w sposób całościowy. Polega ona na wielokrotnie powtarzanym, krótkotrwałym pokazywaniu dziecku plansz ze słowami, wyrażeniami lub zdaniami oraz tworzeniu specjalnych książeczek, które czyta się z dzieckiem. Metoda może być pomocna w komunikowaniu się z osobami, które nie mówią.

Druga to nauczanie małego dziecka matematyki

Nauka matematyki przebiega według tych samych zasad, co nauka czytania. W tej metodzie wykorzystuje się plansze zawierające od 1 do 100 czerwonych kropek. Przy ekspozycji podaje się równocześnie ilość kropek na każdej planszy. W rezultacie dziecko odróżnia ilość przedstawionych kropek, rozpoznaje rzeczywiste wartości, a nie tylko ich symbole (cyfry).
 

  • Metoda Paula Denisona (Gimnastyka Mózgu)

Składa się z prostych ćwiczeń ruchowych, które przeprowadza się często w formie zabawy. Ćwiczenia te usprawniają pracę obu półkul, poprawiają koncentrację uwagi oraz przyczyniają się do powstawania nowych połączeń neuronalnych. W tej metodzie stosuje się między innymi ćwiczenia na przekraczanie linii środkowej ciała oraz ćwiczenia energetyzujące.
 

  • Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz

Metoda Dobrego Startu ma na celu aktywizowanie rozwoju funkcji psychomotorycznych oraz korygowanie zaburzeń rozwoju dzieci. Zawiera ona syntezę elementów wzrokowych, słuchowych i ruchowych, kształtując jednocześnie kilka analizatorów. Pracując tą metodą dzieci łatwiej przyswajają sobie litery, czytanie sprawia im mniej trudności (Ćwiczenia orientacyjno-porządkowe mobilizujące do zajęć). Proponowane zajęcia pozwalają usprawnić zaburzone funkcje dziecka poprzez zestaw zabaw, ćwiczeń , piosenek, rysunków chętnie wykonywanych przez dzieci, łatwych   i dających jednocześnie bardzo duże efekty terapeutyczne. Jest to swoista terapia poprzez zabawę. Dzieciom towarzyszy radość i chęć eksploracji świata, rodzicom i terapeutom poczucie kompetencji i zadowolenie.
 

  • Metoda Krakowska

Jest systemową terapią funkcji poznawczych dzieci z różnymi zaburzeniami rozwojowymi i genetycznymi. Powstała dzięki wieloletnim doświadczeniom terapeutycznym oraz badawczym. Podstawowym założeniem metody jest stymulacja rozwoju intelektualnego dziecka. Budowanie systemu językowego umożliwia nie tylko komunikację, opisywanie i wyjaśnianie  świata, ale także budowanie własnej tożsamości.  Nie chodzi tylko o naukę mowy, czy naukę czytania, ale o osiąganie kolejnych etapów w rozwoju wszystkich funkcji poznawczych. Częścią tej metody jest symultaniczno – sekwencyjna nauka czytania bazująca na sylabach. Najlepszy wiek na rozpoczęcie nauki czytania przypada na okres między drugim, a czwartym rokiem życia.

  • Bajkoterapia

Wykorzystywana jest w pracy z dziećmi wymagającymi wsparcia ze strony osób trzecich. Realizuje się ją poprzez czytanie dzieciom właściwej dla danego problemu opowieści terapeutycznej. Wśród bajek terapeutycznych można wyszczególnić takie grupy jak bajki psycho terapeutyczne, psychoedukacyjne oraz relaksacyjne. Każda z nich dedykowana jest dzieciom z innymi problemami. Bajkoterapia pomaga w przezwyciężeniu lęków związanych z różnymi sytuacjami. Wykorzystuje się odpowiednio dobrany tekst. Dzięki temu w psychice dziecka pojawia się pozytywne myślenie, dzieci zaczynają rozumieć swoje uczucia, ich przejawy, a także przyczyny. Bajki terapeutyczne pokazują jak trzeba sobie radzić i przedstawiają pewne wzorce postępowania. Sprawiają, że dzieci zaczynają rozumieć świat, w którym żyją, przestają czuć się samotnie.
 

  • Niedyrektywna Terapia Zabawowa

Podstawową cechą oddziaływań terapeutycznych w tej metodzie jest ich niedyrektywność. Oddziaływania terapeutyczne oparte są na dowolnej, swobodnej zabawie dziecka. Zadaniem terapeuty jest życzliwa obserwacja czynności wykonywanych przez dziecko, jego swobodnej zabawy. Uwaga poświęcona dziecku jest niewartościująca.

  • Zabawy paluszkowe

Metoda oparta o kontakt z ciałem. Dzięki niej dostarcza się dziecku doznań dotykowych, daje możliwość poznania własnego ciała, odczucia odrębności, nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem. Małe dziecko zdobywa najwięcej wiedzy poprzez własną pracę , aktywność, samodzielne działanie. Aby umożliwić dzieciom rozwój należy przygotować otoczenie, w którym miałoby swobodę wyboru materiałów do pracy, działań i odkryć. 

  • Elementy terapii zabawą

M. Jernberg twierdzi, że sprzyjającymi warunkami zaspakajania przez dziecko jego naturalnych potrzeb rozwojowych i rozwiązywaniu jego aktualnych problemów życiowych w twórczy i stosowny do wieku sposób jest spontaniczna aktywność dziecka wyzwalana podczas zabawy. W proponowanych zabawach autorka odwołuje się do codziennych interakcji matki z niemowlęciem. , do czynności opiekuńczych, strukturalizacji, narzucania się i prowokowania, które zawsze występują w relacjach dziecko – dorosły. Zabawa stanowi ważny środek wspomagania rozwoju poznawczego dziecka i stanowi użyteczną formę terapii wówczas, gdy dorosły dostosuje swoje zachowanie do właściwie zidentyfikowanych potrzeb dziecka. Wyróżniamy 6 kategorii zachowań zabawowych dziecka, które można podtrzymywać, wzmacniać lub wywoływać: zwracanie przez dziecko uwagi wzrokowej lub słuchowej na zabawkę, złożone powiązania zabawowe przedmiotów – dziecko dotyka lub łączy razem dwa lub więcej przedmiotów, dopasowując je, zestawiając, np.; nakłada pokrywkę na garnuszek, zabawa w udawanie czegoś – dziecko nalewa herbatę z pustego czajnika do filiżanki, zabawa komunikacyjna – zachodzi w niej zwrotność czynności, np. dawanie, zabieranie, prosta motoryczna zabawa eksploracyjna – badanie ustami, chwytanie, podnoszenie, rzucanie, szarpanie, darcie, uderzanie, itp., zabawy polegające na wywoływaniu efektów słuchowych   i wzrokowych, np.: kręcenie tarczą telefonu, dzwonienie dzwonkiem, grzechotanie, itp.


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.